Print Sermon

Każdego miesiąca teksty tych kazań oraz nagrania wideo odbierane są na 116.000 komputerów w 215 krajach, ze strony www.sermonsfortheworld.com. Setki ludzi oglądają wideo na YouTube, jednak w niedługim czasie zamiast na YouTube, zaczynają korzystać bezpośrednio z naszej strony internetowej. YouTube kieruje ludzi na stronę internetową naszego kościoła. Każdego miesiąca teksty kazań tłumaczone są na 34 języki, docierając do tysięcy ludzi. Naciśnij tutaj, aby dowiedzieć się, w jaki sposób co miesiąc możesz pomóc nam w wielkim dziele głoszenia ewangelii na całym świecie, w tym również wśród narodów muzułmańskich i hinduskich.

Pisząc do doktora Hymersa, zawsze podaj nazwę kraju, w którym mieszkasz, gdyż inaczej nie będzie w stanie odpowiedzieć. Adres mailowy doktora Hymersa: rlhymersjr@sbcglobal.net.




JÓZEF – TYPEM CHRYSTUSA

(KAZANIE NR 71 NA PODSTAWIE I KSIĘGI MOJŻESZOWEJ)
JOSEPH – A TYPE OF CHRIST
(SERMON #71 ON THE BOOK OF GENESIS)
(Polish)

Dr. R. L. Hymers, Jr.

Kazanie głoszone w kościele „Baptist Tabernacle” w Los Angeles,
w niedzielny wieczór 17-go lutego 2013 roku.
A sermon preached at the Baptist Tabernacle of Los Angeles
Lord’s Day Evening, February 17, 2013


To siedemdziesiąte pierwsze kazanie na podstawie I Księgi Mojżeszowej, które zwiastowałem w ostatnich miesiącach. Planowane jest zebranie tych kazań i wydanie ich w jednej książce, zatytułowanej „The Message of Genesis” [Przesłanie I Księgi Mojżeszowej]. Jednak dziś wieczorem nie rozpocznę od fragmentu z tej księgi. Mój otwierający tekst pochodzi z Ew. Łukasza, z fragmentu przeczytanego wcześniej przez pana Prudhomme’a. Proszę powstańcie i otwórzcie Biblię na Ew. Łukasza 24:44 i 45.

„To są moje słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że się musi spełnić wszystko, co jest napisane o mnie w zakonie Mojżesza i u proroków, i w Psalmach.” (Ew. Łukasza 24:44, 45).

Jezus powiedział: „musi się spełnić wszystko, co jest napisane o mnie w zakonie Mojżesza”. „Zakonem Mojżesza” Jezus określa pięć pierwszych ksiąg spisanych przez Mojżesza. Odnosi się to też oczywiście do I Księgi Mojżeszowej. Wszystko, co zostało tam zapisane odnośnie Chrystusa, wypełni się. Spójrzmy teraz na Ew. Łukasza 24:25-27. Oto, co Jezus powiedział do dwóch uczniów spotkanych na drodze do Emaus w dniu, w którym zmartwychwstał.

„O głupi i gnuśnego serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy. Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć, by wejść do swojej chwały? I począwszy od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach.” (Ew. Łukasza 24:25-27).

Skupmy się na słowach z wersetu 27: „I począwszy od Mojżesza… wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach.” Proszę usiądźcie.

„Co o nim było napisane” – Jezus rozwinął to, co było o Nim napisane w I Mojżeszowej. To zdanie pokazuje wyraźnie, że I Mojżeszowa ukazuje „typ” Jezusa. Odbicie w Starym Testamencie wskazuje na kogoś w Nowym Testamencie, kto stanowi pierwowzór. Na przykład: osiem osób ocalało w arce Noego, co opisane jest w I Mojżeszowej. A zatem arka stanowi pewne odbicie Chrystusa, który zbawia swój lud od zagłady. Arka jest odbiciem, lecz pierwowzorem jest Chrystus.

W dzisiejszym kazaniu spojrzymy na Józefa, który stanowi typ Chrystusa. Dr I. M. Haldeman, który był przez wiele lat pastorem Pierwszego Kościoła Baptystycznego w Nowym Jorku, pokazał sto jeden podobieństw między Józefem w I Mojżeszowej a Chrystusem w czterech ewangeliach. Pomyślmy tylko o tym! Chrystus stanowi pierwowzór lub inaczej wypełnienie tych stu jeden cech z życia Józefa! Nie mam wątpliwości, że sam Chrystus pokazał na przynajmniej kilka wspólnych cech między Nim a Józefem, gdy powiedział: „I począwszy od Mojżesza… wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach.” (Ew. Łukasza 24:27). Nie będę podawał wam tych stu jeden podobieństw między Józefem a Chrystus, jednak wskażę na niektóre z nich.

Józef stanowi główną postać w ostatnich czternastu rozdziałach I Mojżeszowej. Poświęcone jest mu więcej rozdziałów w I Mojżeszowej niż komukolwiek innemu! Więcej rozdziałów jest o nim niż o Abrahamie, Isaaku, Jakubie, czy też kimkolwiek innym. Jednym z powodów, dlaczego Duch Święty tak wiele mówi o Józefie jest to, że przypomina on Chrystusa bardziej niż jakakolwiek inna postać w Biblii. W odnośniku do I Mojżeszowej 37:2, w Biblii Scofielda napisane jest: „Chociaż nigdzie nie twierdzi się, że Józefem był typem Chrystusa, to te analogie są zbyt liczne, by znalazły się tam przypadkowo.” Zgadzam się z tym, że „te analogie są zbyt liczne, by znalazły się tam przypadkowo.” Jednak nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że Nowy Testament nigdy nie mówi o nim, jako o typie Chrystusa. Przez długi czas zmagałem się z tym, aż doszedłem do następującego wniosku: Józef w I Mojżeszowej jest odbiciem, zaś pierwowzorem jest Chrystus ukazany w czterech ewangeliach. A zatem wszystkie ewangelie przez cały czas ukazują nam pierwowzór. Dlatego „te analogie są zbyt liczne, by znalazły się tam przypadkowo”. Dr Haldeman miał rację – Józef stanowi typ Chrystusa. Pokażę teraz piętnaście rzeczy łączących Józefa i Chrystusa.

1. Punkt pierwszy: obaj byli miłowani przez swych ojców.

Czytamy w I Mojżeszowej:

„A Izrael kochał Józefa najbardziej ze wszystkich synów swoich...” (I Mojżeszowa 37:3).

Nowe imię Jakuba brzmiało Izrael. Kochał on bardzo Józefa, więcej niż innych synów. Józef stanowi pewien wzorzec.

Kiedy Jan Chrzciciel ochrzcił Jezusa, Bóg odezwał się z nieba i powiedział:

„Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem.” (Ew. Mateusza 3:17).

Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

2. Punkt drugi: obu mieli w nienawiści ich bracia.

Czytamy w I Mojżeszowej:

„Bracia jego widzieli, że ojciec kochał go więcej niż wszystkich jego braci, nienawidzili go więc i nie umieli się zdobyć na dobre słowo dla niego.” (I Mojżeszowa 37:4).

Bracia Józefaa nienawidzili go i nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim rozmawiać. Józef stanowi pewien wzorzec.

Widzimy w Ew. Jana 7:3,4, że bracia Jezusa rozmawiali z nim ostro. Napominali Go i mówili: „daj się poznać światu”. Czytamy, że „nawet bracia jego nie wierzyli w niego.” (Ew. Jana 7:5). Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

3. Punkt trzeci: spiskowano przeciwko nim obu.

Czytamy w I Mojżeszowej, że bracia Józefaa powiedzieli:

„Nuże, chodźmy i zabijmy go” (I Mojżeszowa 37:20).

Józef stanowi pewien wzorzec.

Faryzeusze uczynili to samo z Jezusem:

„Od tego też dnia naradzali się, aby go zabić.”
       (Ew. Jana 11:53).

Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

4. Punkt czwarty: z obu ściągnięto ich szaty.

Czytamy w I Mojżeszowej:

„A gdy Józef przyszedł do braci swoich, ściągnęli z Józefa szatę jego...” (I Mojżeszowa 37:23).

Józef stanowi pewien wzorzec.

Po ukrzyżowaniu Jezusa żołnierze „wzięli szaty jego… i zwierzchnią suknię.” (Ew. Jana 19:23). Jezus był pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca. Z Józefa ściągnięto jego okrycie i wrzucono go do dołu. Jezus, obdarty z szat, został przybity do krzyża. Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

5. Punkt piąty: obaj znaleźli się w Egipcie.

Czytamy w I Mojżeszowej, że brat Józefa – Juda powiedział, iż powinni sprzedać go grupie podróżujących handlarzy, co też uczynili, „ci zaś przywiedli Józefa do Egiptu” (I Mojżeszowa 37:28).

Kiedy anioł przekazał ojczymowi Jezusa, że król Herod chce zabić dzieciątko, ten „Wstał więc i wziął dziecię oraz matkę jego… i udał się do Egiptu.” (Ew. Mateusza 2:14). Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

6. Punkt szósty: obu sprzedano za cenę niewolnika.

Czytamy w I Mojżeszowej, że bracia Józefa wyciągnęli go z dołu, do którego został wrzucony i „sprzedali Józefa Ismaelitom za dwadzieścia srebrników” (I Mojżeszowa 37:28). Józef stanowi pewien wzorzec.

Dwa dni przed ukrzyżowaniem jeden z uczniów Jezusa – Judasz udał się do arcykapłana i powiedział: „Co mi chcecie dać, a ja go wam wydam? Oni zaś wypłacili mu trzydzieści srebrników.” (Ew. Mateusza 26:15). W czasach Józefa dwadzieścia srebrników płacono za niewolnika. 1759 lat później Chrystus został wydany za trzydzieści srebrników, gdyż tyle płacono za niewolnika w tamtych czasach. Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

7. Punkt siódmy: obaj byli kuszeni.

Kiedy Józef trafił do Egiptu, kupił go Potyfar, jeden z oficerów faraona. Powierzył on Józefowi nadzór nad swoim domem i posiadłością. Żona Potyfara w czasie jego nieobecności kusiła Józefa, mówiąc: „Połóż się ze mną!”. Jednak Józef odrzucił pokusę i uciekł z domu (I Mojżeszowa 39:12). Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie czytamy: „Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby go kusił diabeł.” (Ew. Mateusza 4:1). Jednak Jezus zacytował Pismo Święte i odrzucił pokusę. Jezus był pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

8. Punkt ósmy: obu fałszywie oskarżono.

Żona Potyfara skłamała, oskarżając fałszywie Józefa o to, że chciał mieć z nią relację seksualną (I Mojżeszowa 39:14-18). Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie czytamy, że i Jezusa fałszywie oskarżono, gdy przyprowadzono Go przed arcykapłana w nocy przed ukrzyżowaniem. W Ew. Mateusza w rozdziale dwudziestym szóstym napisane jest:

„Na koniec zaś przyszli dwaj i rzekli: Ten powiedział: Mogę zburzyć świątynię Bożą i w trzy dni ją odbudować. Wówczas powstał arcykapłan i rzekł do niego: Nic nie odpowiadasz na to, co ci świadczą przeciwko tobie?” (Ew. Mateusza 26:60-62).

Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

9. Punkt dziewiąty: obaj zostali pojmani.

Potyfar nakazał wtrącić Józefa do więzienia za rzekomą próbę uwiedzenia jego żony.

„Następnie pan kazał pojmać Józefa i wtrącić go do więzienia, tam, gdzie trzymano więźniów królewskich. I tam był w więzieniu.” (I Mojżeszowa 39:20).

Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie Jezus takie został pojmany.

„Związali go więc, odprowadzili i przekazali namiestnikowi Piłatowi.” (Ew. Mateusza 27:2).

Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

10. Punkt dziesiąty: obaj znaleźli się między dwoma więźniami, z których jeden został ocalony, a drugi nie.

„Faraon, rozgniewawszy się na obu dworzan swoich, na przełożonego podczaszych i na przełożonego piekarzy, oddał ich pod straż w domu dowódcy straży przybocznej, tam, gdzie Józef był więźniem.” (I Mojżeszowa 40:2, 3).

Dwóch mężczyzn znalazło się w więzieniu z Józefem. Jeden z nich ocalał, a drugi zginął. Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie czytamy, że Jezusa ukrzyżowano między dwoma złoczyńcami.

„A prowadzono także dwóch innych złoczyńców, by ich razem z nim zgładzić.” (Ew. Łukasza 23:32).

Jeden z nich został zbawiony na krzyżu. Drugi zginął. Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

11. Punkt jedenasty: obaj po cierpieniu zostali wywyższeni.

Dzięki całej serii opatrznościowych okoliczności Józef został zwolniony z więzienia. „Nadto rzekł faraon do Józefa: Oto ustanawiam cię namiestnikiem całej ziemi egipskiej.” (I Mojżeszowa 41:41). Po wyjściu z więzienia został mianowany namiestnikiem całego Egiptu! Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie czytamy o tym, że Chrystus został wywyższony:

„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.” (Filipian 2:9-11).

Chrystus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

12. Punkt dwunasty: obaj zapłakali.

W końcu bracia Józefa zaczęli głodować w Izraelu. Udali się do Egiptu, by tam zakupić zboże i uniknąć śmierci głodowej. Musieli zwrócić się do swojego brata – Józefa, namiestnika całego Egiptu. Nie rozpoznali Józefa, gdyż na modłę egipską miał zgoloną twarz i głowę. Pięciokrotnie w I Mojżeszowej czytamy, że Józef zapłakał nad swymi braćmi. Oto przykład:

„Zapłakał tak głośno, że usłyszeli to Egipcjanie i usłyszał to dwór faraona.” (I Mojżeszowa 45:2).

Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie jest napisane: „Jezus zapłakał” (Ew. Jana 11:35). W innym miejscu Jezus zapłakał nad Jerozolimą:

„A gdy się przybliżył, ujrzawszy miasto, zapłakał nad nim” (Ew. Łukasza 19:41).

Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

13. Punkt trzynasty: obaj przebaczyli tym, którzy wystąpili przeciwko nim.

W I Mojżeszowej możemy przeczytać, że Józef w końcu ujawnił braciom, kim jest. Nie byli w stanie rozpoznać go po tylu latach z powodu ogolonej głowy i egipskich szat. Jednak Józef powiedział im, kim jest i przebaczył im.

„Józef zaś rzekł do braci swoich: Zbliżcie się, proszę, do mnie! A gdy się zbliżyli, rzekł: Jam jest Józef, brat wasz, którego sprzedaliście do Egiptu.” (I Mojżeszowa 45:4).

„Potem rzucił się na szyję bratu swemu Beniaminowi i płakał. Beniamin też płakał w objęciach jego, następnie ucałował wszystkich braci swoich i płakał obejmując ich, po czym rozmawiali z nim bracia jego.” (I Mojżeszowa 45:14-15).

Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie możemy przeczytać słowa Jezusa, gdy spojrzał z krzyża na tych, którzy go do niego przybili: „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.” (Ew. Łukasza 23:34). Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca.

14. Punkt czternasty: obaj ocalili swój lud.

W I Mojżeszowej napisane jest, że Józef nakazał braciom, aby nie smucili się z powodu tego, co uczynili: „Bóg wysłał mnie przed wami, aby was zachować przy życiu.” (I Mojżeszowa 45:5). Józef stanowi pewien wzorzec.

W Nowym Testamencie anioł powiedział: „nadasz mu imię Jezus; albowiem On zbawi lud swój od grzechów jego.” (Ew. Mateusza 1:21). Jezus mógłby powiedzieć to samo, co rzekł Józef: „Bóg wysłał mnie przed wami, aby was zachować przy życiu.” Jezus jest pierwowzorem, urzeczywistnieniem wzorca. Jest jeszcze jedna ważna rzecz, której nie możemy pominąć.

15. Punkt piętnasty: Bóg obrócił ku dobremu ludzkie knowania.

Kiedy bracia Józefa przyszli i pokłonili się przed nim, powiedział do nich, by nie lękali się go:

„Wy wprawdzie knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro, chcąc uczynić to, co się dziś dzieje: zachować przy życiu liczny lud. Nie bójcie się więc. Ja będę utrzymywał was i dzieci wasze. Tak pocieszał ich i przyjaźnie z nimi rozmawiał.” (I Mojżeszowa 50:20, 21).

Nie muszę nawet wspominać, że sam Chrystus mówi do nas poprzez te słowa:

„Nie bójcie się więc. Ja będę utrzymywał was i dzieci wasze. Tak pocieszał ich i przyjaźnie z nimi rozmawiał.” (I Mojżeszowa 50:21).

Józef jest tylko odbiciem, a Jezus pełnym pierwowzorem. Podobieństwo jest tak bliskie, że te słowa mogłyby wyjść z ust samego Jezusa:

„Nie bójcie się więc. Ja będę utrzymywał was… Tak pocieszał ich i przyjaźnie z nimi rozmawiał.” (I Mojżeszowa 50:21).

Nie jest rzeczą trudną zaufać Zbawicielowi! On będzie cię karmił. On będzie pocieszał. On przebaczy twe grzechy i oczyści cię Swoją cenną krwią. Przyjdź i zaufaj Mu dziś wieczorem. Jeżeli chcesz, aby Jezus cię zbawił, przejdź teraz do tyłu sali. Doktor Cagan zaprowadzi cię do spokojnego miejsca, gdzie będziemy mogli porozmawiać z tobą i pomodlić się. Zrób to teraz. Doktorze Chan, przyjdź tutaj i poprowadzić nas w modlitwie o ludzi, którzy odpowiedzieli na wezwanie.

(KONIEC KAZANIA)
Kazania Doktora Hymers'a dostępne są przez internet pod adresem:
www.realconversion.com. Wybierz: „Kazania po Polsku”.

Z doktorem Hymersem można się skontaktować drogą emailową po angielsku:
rlhymersjr@sbcglobal.net – można także napisać do niego: P.O. Box 15308, Los Angeles,
CA 90015 lub zadzwonić (818)352-0452.

Pismo Święte czytane przed kazaniem przez pana Abla Prudhomme’a: Ew. Łukasza 24:36-45.
Pieśń śpiewana solo przed kazaniem w wykonaniu Benjamina Kincaida Griffitha:
„Blessed Redeemer” (autor Avis B. Chrystusiansen, 1895-1985).


SKRÓT KAZANIA

JÓZEF – TYPEM CHRYSTUSA

(KAZANIE NR 71 NA PODSTAWIE I KSIĘGI MOJŻESZOWEJ)

Dr. R. L. Hymers, Jr.

„To są moje słowa, które mówiłem do was, będąc jeszcze z wami, że się musi spełnić wszystko, co jest napisane o mnie w zakonie Mojżesza i u proroków, i w Psalmach.” (Ew. Łukasza 24:44, 45).

(Ew. Łukasza 24:25-27)

1.  Punkt pierwszy: obaj byli miłowani przez swych ojców.
I Mojżeszowa 37:3; Ew. Mateusza 3:17.

2.  Punkt drugi: obu mieli w nienawiści ich bracia. I Mojżeszowa 37:4;
Ew. Jana 7:3, 4, 5.

3.  Punkt trzeci: spiskowano przeciwko nim obu. I Mojżeszowa 37:20;
Ew. Jana 11:53.

4.  Punkt czwarty: z obu ściągnięto ich szaty. I Mojżeszowa 37:23;
Ew. Jana 19:23.

5.  Punkt piąty: obaj znaleźli się w Egipcie. I Mojżeszowa 37:28;
Ew. Mateusza 2:14.

6.  Punkt szósty: obu sprzedano za cenę niewolnika. I Mojżeszowa 37:28;
Ew. Mateusza 26:15.

7.  Punkt siódmy: obaj byli kuszeni. I Mojżeszowa 39:12; Ew. Mateusza 4:1.

8.  Punkt ósmy: obu fałszywie oskarżono. I Mojżeszowa 39:14-18;
Ew. Mateusza 26:60-62.

9.  Punkt dziewiąty: obaj zostali pojmani. I Mojżeszowa 39:20;
Ew. Mateusza 27:2.

10.  Punkt dziesiąty: obaj znaleźli się między dwoma więźniami, z których jeden
został ocalony, a drugi nie. I Mojżeszowa 40:2, 3; Ew. Łukasza 22:32.

11.  Punkt jedenasty: obaj po cierpieniu zostali wywyższeni.
I Mojżeszowa 41:41; Filipian 2:9-11.

12.  Punkt dwunasty: obaj zapłakali. I Mojżeszowa 45:2; Ew. Jana 11:35;
Ew. Łukasza 19:41.

13.  Punkt trzynasty: obaj przebaczyli tym, którzy wystąpili przeciwko nim.
I Mojżeszowa 45:4, 14-15; Ew. Łukasza 23:34.

14.  Punkt czternasty: obaj ocalili swój lud. I Mojżeszowa 45:5;
Ew. Mateusza 1:21.

15.  Punkt piętnasty: Bóg obrócił ku dobremu ludzkie knowania.
I Mojżeszowa 50:20, 21.